– Nie rozumiem. – Chorzy są na śpiączkę27. To są ludzie znad Wielkich Jezior,
gdzie ta straszna choroba panuje ciągle – i zapadli na nią wszyscy















27
W ostatnich czasach przekonano się, że chorobę tę szczepi ludziom przez ukąszenie
ta sama mucha tse-tse, która zabija woły i konie. Jednakże ukąszenie jej sprowadza śpiączkę tylko w pewnych okolicach. Za czasów powstania Mahdiego przyczyna choroby nie była jeszcze znana. 220 prócz tych, którzy przedtem pomarli na ospę. Został mi tylko ten jeden chłopak.

Stasia uderzyło teraz dopiero to, że w chwili, w której zsunął się
był do wąwozu, żaden Murzyn nie poruszył się, nie drgnął nawet – i
że w czasie całej rozmowy spali wszyscy: jedni z głowami opartymi
o skałę, drudzy z pospuszczanymi na piersi. – Śpią i nie rozbudzą się już? – zapytał, jakby jeszcze nie zdając sobie sprawy z tego, co usłyszał. A Linde rzekł: – Ach, to trupiarnia ta Afryka!. Lecz dalsze słowa przerwał mu tupot koni, które przestraszywszy się czegoś w dżungli, poprzyskakiwały na swych spętanych nogach do krawędzi doliny, chcąc być bliżej ludzi i światła. – To nic, to konie! – ozwał się znów Szwajcar. – Zabrałem je mahdystom, których pobiłem kilka tygodni temu. Było ich ze trzystu, a może i więcej. Ale oni mieli przeważnie dzidy, a moi ludzie remingtony, które tam stoją oto pod ścianą bez żadnego już pożytku. Jeśli ci brak broni albo nabojów, to bierz, ile chcesz. Weź także i konia: prędzej na nim wrócisz do twojej chorej. Ile ona ma lat? – Osiem – odpowiedział Staś. – Więc to jeszcze dziecko. Niechże Nasibu da ci dla niej herbaty, ryżu, kawy i wina.
W pustyni i w puszczy, rozdział 32, str. 2 fragment 40