Maurice Maeterlinck Ślepcy Przełożył Zenon Przesmycki (Miriam) Osoby: KSIĄDZ TRZECH ŚLEPYCH OD URODZENIA NAJSTARSZY ŚLEPIEC PIĄTY ŚLEPIEC SZÓSTY ŚLEPIEC TRZY ŚLEPE STARUSZKI MODLĄCE SIĘ NAJSTARSZA ŚLEPA MŁODA ŚLEPA ŚLEPA WARIATKA Prastary bór północny, wiekuistego wejrzenia, pod niebem głęboko ugwież Maeterlinck, Ślepcy

Już wschodzącego słońca pierwsze zorze Opowiadały wrzaskliwe grzegotki Już się krzątali bracia po klasztorze, Już koło furty stękały dewotki, Już ojciec Rajmund w pierwiastkowej porze Wychodził słuchać świątobliwe plotki, Gdy myśląc (kto wie, czy o Panu Bogu) Zgubił pantofel i upadł na progu. Skoczył na odwrót, a j Krasicki, Monachomachia, pieśń 2

Pobierz darmowego e-booka Poznaj 1000 zwrotów umożliwiających skuteczną komunikację w języku angielskim oraz komplet angielskich przyimków na 1000 Angielskie formuły konwersacyjne i Angielskie przyimki

EMIGRACJA. JACEK Treść: Narada tycząca się zabezpieczenia losu zwycięzców - Układy z Rykowem - Pożegnanie - Ważne odkrycie - Nadzieja.   Owe obłoki ranne, zrazu rozpierzchnione Jak czarne ptaki, lecąc w wyższą nieba stronę Coraz się zgromadzały; ledwie słońce zbiegło Z południa, już ich stado pół niebios obległo Ogr PAN TADEUSZ, KSIĘGA DZIESIĄTA

ZAŚCIANEK Treść: Pierwsze ruchy wojenne zajazdu - Wyprawa Protazego - Robak z panem Sędzią radzą o rzeczy publicznej - Dalszy ciąg wyprawy Protazego, bezskutecznej - Ustęp o konopiach - Zaścianek szlachecki Dobrzyn - Opisanie domostwa i osoby Maćka Dobrzyńskiego.   Nieznacznie z wilgotnego wykradał się mroku Świt bez rumieńca, PAN TADEUSZ, KSIĘGA SZÓSTA

312 Staś oprzytomniał zupełnie. „Co to jest? – myślał. – Albo pies z pragnienia dostał pomieszania zmysłów, albo – poczuł wodę. Ale nie!... Gdyby woda była blisko, byłby poleciał pić i miałby mokrą paszczę. Jeśli jest daleko, nie byłby jej zwietrzył... woda nie ma zapachu... Do antylopy by mnie nie ciągnął W pustyni i w puszczy, rozdział 45, str. 7

Kraina z dala widziana wydawała się jak jeden las; z bliska jednak pokazywało się, że wielkie drzewa rosną co kilkanaście, czasem co kilkadziesiąt kroków. W północnej stronie widać ich było bardzo mało i okolica przybierała charakter górskiego stepu pokrytego równą dżunglą, nad którą wznosiły się tylko parasolowate a W pustyni i w puszczy, rozdział 37, str. 2

244 I z obawą patrzył w przyszłość, jakkolwiek mieli teraz ogromną pomoc, a w danym razie i obronę w Kingu. W ten sposób, nim zaczęli przygotowania podróżne. upłynął jeszcze tydzień. W chwilach wolnych od robienia pakunków nie przestawali jednak puszczać latawców z oznajmieniem, że idą na wschód, ku jakiemuś jezior W pustyni i w puszczy, rozdział 36, str. 3

233 Najwięcej jednak rad z wyniku tego dnia był Kali, gdyż spadło mu z głowy gromadzenie żywności dla olbrzyma, co wcale nie było łatwą rzeczą. Toteż Staś i Nel słyszeli go, jak rozpalając ogień do wieczerzy śpiewał nowy hymn radosny, ułożony w następujących słowach: – Pan wielki zabijać ludzi i lwy! yah! yah! W pustyni i w puszczy, rozdział 34, str. 4

221 Te widzenia mieszały mu się z nieustającą myślą o Nel. Wyobrażał sobie, jak ona się zdziwi zobaczywszy jutro cały słoik chininy i że go chyba weźmie za cudotwórcę. „Ach – mówił sobie – gdybym był stchórzył i nie poszedł przekonać się, skąd pochodzi ten dym, nie darowałbym sobie tego przez całe życie.� W pustyni i w puszczy, rozdział 32, str. 3

219 219 Tak mówiąc kazał małemu Nasibu podać sobie duże blaszane pudło, które było widocznie apteczką podróżną, wydobył z niego dwa spore słoiki napełnione białym proszkiem i wręczył je Stasiowi. – Oto połowa tego, co mam. Wystarczy to choćby na rok... Staś miał ochotę krzyczeć po prostu z radości, więc pocz W pustyni i w puszczy, rozdział 32, str. 2

182 – Jestem pewna – mówiła Nel – że gdybyśmy do niego teraz zeszli, nie zrobiłby nam nic złego. I poczęła nań wołać: – Słoniu, kochany słoniu, prawda, że nie zrobiłbyś nam nic złego? A gdy słoń kiwnął w odpowiedzi trąbą, zwróciła się do Stasia: – Widzisz, powiada, że tak. – Być może – odrzek� W pustyni i w puszczy, rozdział 26, str. 2

111 Po czym wyciągnął ręce ku zgromadzonym i tak skończył: – Więc oto ja, odkupiciel i sługa Boży, błogosławię wojnę świętą i was, wojownicy. Błogosławię wasze trudy, rany, śmierć, błogosławię zwycięstwo i płaczę z wami jak ojciec, który was umiłował... I rozpłakał się. Ryk i wrzawa rozległy się, gdy W pustyni i w puszczy, rozdział 17, str. 4

87 Idrys zastanowił się przez chwilę nad pytaniem, które zaskoczyło go niespodzianie, gdyż dotychczas nie pomyślał o tym nowym niebezpieczeństwie i odrzekł: – Mamy noże i strzelbę. – Taka strzelba jest na nic. – Wiem. Twoja jest lepsza, ale nie umiemy z niej strzelać, a tobie nie damy jej w ręce. – Nawet nie na W pustyni i w puszczy, rozdział 13, str. 3

– Mahdi większy jest od wszystkich białych czarowników. On to potłumił huragan i zesłał deszcz. Staś nie odpowiedział nic, albowiem zajął się Nel, która ledwie żyła. Naprzód powytrząsał piasek z jej włosów, następnie, poleciwszy starej Dinah rozpakować rzeczy, które w przekonaniu, że dzieci jadą do ojców, zabra W pustyni i w puszczy, rozdział 9, str 2

Tłumacz to profesja bodaj najbardziej prestiżowa wśród filologów i jedna z najbardziej atrakcyjnych. Co prawda, nie jest on bardzo widoczny w miejscach, gdzie pracuje (jego rolą jest tłumaczenie, a nie prezentowanie się mediom), jednak często pojawia się w ciekawych miejscach, w trakcie interesujących imprez, a jako autor tłumaczeń lit Status społeczny tłumacza